Zaterdag kende het Truiense Animal Rescue Service geen moment rust. Van vroeg in de ochtend tot in de avonduren trokken de vrijwilligers doorheen de regio om dieren in nood te helpen. Het begon met een eerste oproep vanuit het Natuurhulpcentrum, …. en toen stopte het niet meer. Het relaas van een lange en intensieve reddingsdag vol aangrijpende ontmoetingen.
De eerste melding kwam uit het Vlaams-Brabantse Bierbeek, waar een ree levenloos op een open veld lag, op nauwelijks twintig meter van de weg. Bij aankomst bleek al snel dat beide voorpoten gebroken waren. Alles wees erop dat het dier was aangereden en nog een eind had voortgesleept alvorens te bezwijken. Er was weinig tijd – en dat klinkt hard – om stil te staan bij dit verlies. In Linter wachtte immers een volgende noodsituatie: een buizerd met zwaar toegetakelde vleugel. Het beeld was schrijnend. De vleugel was verbrijzeld en op meerdere plaatsen staken botfragmenten door de huid. Ook voor deze roofvogel bleek er helaas weinig hoop, maar hij kreeg alsnog de zorg en aandacht die hij verdiende. Daarna ging het richting Leuven, waar buurtbewoners al een week lang opschrikten van het gekraai van een haan die vermoedelijk was achtergelaten. Het dier werd snel en veilig gevangen en mocht mee naar het opvangcentrum, weg uit een omgeving waarin hij zichzelf niet kon redden.
Niets is wat het lijkt
De dag kreeg nog een laatste, tedere wending met de vondst van een dwergkonijn, eveneens in Leuven. Op het eerste gezicht leek er weinig aan de hand, maar niets is wat het lijkt. Onder de lange vacht gingen kleine verwondingen schuil. Bij dierenarts Mercken in Sint-Truiden werd duidelijk dat het om meerdere punctiewondjes ging, mogelijk veroorzaakt door een roofdier of door vast te raken aan scherp draad. Met de juiste medicatie, een warm nest en veel rust krijgt het diertje nu een kans op herstel. Henri Verheyen, een lezer van onze krant, reageerde op het werk van ARS: “Ik denk dat die vrijwilligers zelf ook wel zien en ervaren hoe noodzakelijk hun werk is. Achter elk gered dier schuilt een verhaal van hun inzet, hun medeleven en hun vakmanschap. In stilte, ver weg van de schijnwerpers, blijven ze dag na dag klaarstaan voor wie zelf geen stem heeft. Ik vind dat ontzettend mooi.”
