Het Nieuw Sint-Truidens Toneel mag opnieuw de planken op voor zijn jaarlijkse productie. Het stuk Rusthuis Cupido ging vrijdagavond in première en blijkt veel meer dan alleen een komedie. De soms schrijnende achtergrondverhalen van de bewoners en de steeds erger wordende dementie van Annick veroorzaken bij momenten een krop in de keel van de toeschouwer.

  • Tekst en foto © Yorgo Fontaine

“Liefde is een kaartspel”, “Zeg eens meisje” en andere Vlaamse klassiekers schallen door de boxen. Tafeltjes staan verspreid over de zaal en de witte gilets van de kelners verraden dat er iets te vieren valt in de Kajaan. Het publiek is al lang geen anonieme massa meer: mensen wuiven naar elkaar van tafel tot tafel, glazen worden geheven, gesprekken kruisen de zaal. Alles ademt de volkse gezelligheid van een avond toneel onder de kerktoren. Het Nieuw Sint-Truidens Toneel mag opnieuw de planken op voor zijn jaarlijkse productie. Terwijl op scène nog een hotdog wordt verorberd, trekt de rest van de cast zich langzaam terug richting backstage. Daar, net buiten het zicht van het publiek, maken zij zich klaar voor hun première van Rusthuis Cupido. De naam van de schrijver zal niet bij iedereen in Sint-Truiden een belletje doen rinkelen, maar Peter Kremel was in 2019 de auteur die het scenario verzorgde van het totaalspektakel “Trudo & Amélia”, dé apotheose van de Trudofeesten datzelfde jaar. Dit toneelwerk tapt echter uit een heel ander vaatje.

Meer dan een komedie

Een titel als Rusthuis Cupido brengt natuurlijk een aantal verwachtingen met zich mee en die vervult het ook meteen wanneer we bij het openen van het doek het salon van een woonzorgcentrum waarnemen. De eerste bewoner die we leren kennen, Bertha zet al direct de toon met haar grove toon en onverzettelijk karakter. Niet veel later doet de rest van het bejaarde kaartersclubje ook hun intrede. Het zijn de haast dove Fien, hautaine en slechtziende Marie-José en de dementerende Annick. Voeg daar nog twee mensen van het verzorgend personeel en een klusjesvrouw aan toe en we hebben een cocktail die onvermijdelijk tot hilarische situaties zal leiden. Zeker wanneer een nieuwe bewoner, Tuur, zijn intrede doet als een eenzame haan in het kippenhok. Daar moeten we waarschijnlijk geen tekeningetje bij maken? Toch is Rusthuis Cupido meer dan alleen een komedie. De soms schrijnende achtergrondverhalen van de bewoners en de steeds erger wordende dementie van Annick veroorzaken bij momenten een krop in de keel van de toeschouwer. Tijdens deze scènes kan je een speld horen vallen in de zaal. Een stuk met een lach en een traan dus. Een balans die niet alleen de schrijver op meesterlijke wijze wist neer te pennen, maar die goed bewaakt werd door regisseur Jeroen Jean om het publiek een fijne, doch ontroerende kijkervaring te bieden.

Rusthuis Cupido is nog te zien op 31 januari en 6, 7, 8, 13 & 14 februari 2026 in de Kajaan in Sint-Truiden. Tickets en info via www.nsttoneel.be