Joe Harris, Bruggeling, Truienaar en Nieuwerkerkenaar

Drink rode wijn, dan vergeet je al je zorgen
Drink rode wijn, want dan denk je niet aan morgen
Doe net als ik
Want de eenzaamheid kan vreeslijk zijn,
Mijn hart doet pijn

Het klinkt als een hartverwarmende boodschap in deze coronatijden waar iedereen lijdt onder de zorgen, de eenzaamheid, het gebrek aan vrienden en ontspanning. Joe Harris had daar een oplossing voor: “Drink rode wijn”. Joe Harris, Vlaams charmezanger, bracht voor de cd’s bestonden al 67 vinylsingles uit, goed voor 134 liedjes, en 10 albums (lp’s) Hij stierf echter jong, te jong, nog geen 60 jaar.

Joe Harris (in het echte leven Georges Lisabeth, maar wie breekt daarmee door) was een ingeweken Truienaar. Het kerstekind, geboren op 25 december 1943 in Brugge, was de zoon van een kleine zelfstandige die een kruidenierswinkel en café uitbaatte waar hij via een Amerikaanse jukebox de liefde voor muziek ontdekte. Zijn pa bracht met, achteraan op de fiets, naar crochets, liedjeswedstrijden. En dat resulteerde in een eerste 75-toerenplaatje van Joske Harry’s “Mijn moeder is een engel” in 1955. Hij was toen twaalf.

Joske van de Kiekenhal
Hij had al een paar keer opgetreden in Hakendover. Daar speelde een orkest, op zoek naar een vaste zanger. Joske zag zijn kans, maar Brugge-Hakendover is ver. Eerst ging hij op en af met de trein, later verkochten zijn ouders hun handel in West-Vlaanderen en verhuisden in 1961 naar Sint-Truiden om er een winkel in wild en gevogelte te beginnen in de Minderbroederstraat. Dat allemaal om de carrière van Joske te helpen lanceren. Tijdens zijn legerdienst sterft zijn vader, en hij moet kiezen: de “Kiekenhal” overnemen of definitief voor een zangcarrière kiezen. Het wordt dus zingen, samen met zijn orkest His Music Makers.

Samen met The Pink Umbrella’s
In 1968 stelt hij een nieuw orkest samen. Tot toen ging hij door het leven als “Joske Hary’s and his Music Makers” en het wordt Joe Harris and the Pink Umbrellas met wie hij zich op de Europese beatrage gooit. Zijn loopbaan komt in een hogere versnelling als hij in 1971 aan Canzonissima deelneemt en er vierde wordt, het jaar dat Nicole en Hugo winnen met “Goeie Morgen”. Het is producer Bart van der Laar die Joe Harris ertoe beweegt om in het Nederlands te gaan zingen.  “Eerst zien en dan geloven” is een vertaling van Chirpy Chirpy Cheep Cheep van Middle of the Road. Nog zo’n hoogtepunt is zijn deelname aan de “Knokke Cup” en vanaf dan rijgt hij de hits aan mekaar. Hij zit dan in de platenstal van Sylvain Tack (de man van de Suzywafels) die problemen krijgt met de BOB (Belgische Opsporing Brigade) en zijn vrije Radio Mi Amigo, een piratenzender, en het hazenpad kiest richting Spanje. Hij verkoopt zijn platenlabel aan Johnny Hoes, inclusief al zijn artiesten waaronder ook Paul Severs. Hoes praat Joe Harris ‘Drink Rode Wijn’ (een vertaling van Udo Jürgens Griechicher Wein) aan en die scoort fenomenaal in België en Nederland met onder andere 7 weken op nr. 1 in de Vlaamse Top Tien: op drie maanden tijd gaan er 125.000 exemplaren over de toonbank. Op dat ogenblik woont Joe Harris in de Kerkstraat in Nieuwerkerken.

Taverne-dancing geen succes
In de tachtiger jaren is zijn carrière op de terugweg. Joe Harris beseft dat zijn fans tot de tweede en derde leeftijd horen en hij begint aan een avontuur à la Eddy Wally en hij opent in 1981 taverne ’t Seyenhof in Ittegem, in zijn geboortestreek. Ondertussen heeft hij ook problemen met zijn platenfirma (tussen 89 en 92 verscheen er geen plaat van hem). Ook in de liefde valt het tegen. Hij scheidt van zijn eerste vrouw in 1984 en gaat samenwonen met de Truiense zangeres Chrissy (Christel Degraef) met wie hij ook enkele plaatjes opneemt en in 1992 gaat zijn dancing over kop.

Slokdarmkanker
Na 10 jaar eindigt zijn relatie met Chrissy en begint hij een verhouding met Linda Verhaeghen die al van in 1968 (ze was toen 15) een trouwe fan is van hem. Na een wachttijd van 26 jaar wordt haar droom waar en wordt Joe Harris haar partner. Zij is in 1994 41 jaar, Joe Harris 51. Net als ze beiden met volle teugen van hun relatie willen en kunnen genieten stellen de dokters bij Joe in 1999 slokdarmkanker vast die hij na een moeizame strijd en zware operatie weet te overwinnen. Hij hervindt de moed en gaat opnieuw optreden, vooral voor senioren en in rusthuizen. Hij treedt nog honderd keer per jaar op en wil doorgaan tot zijn 65^ste.

Het begin en het einde lagen in Brugge
Maar op en zondagavond 1 juni 2003, rond 19 uur, vindt de politie in het kanaal Gent-Oostende, ter hoogte van Brugge het levenloze lichaam van Joe Harris, net voor een optreden in zijn geboortedorp. Zelfmoord, concluderen de agenten. Een autopsie wijst op een hartstilstand en beide versies gaan vanaf dan een eigen leven leiden.

Op zondag 2 juni 2013, de tiende verjaardag van zijn overlijden, organiseerde de Freddy Davis Fanclub in zaal Veilinghuis een hommage aan Joe Harris met optredens van Freddy zelf en verschillende andere Vlaamse artiesten. Freddy is een fervente fan van Joe Harris en gaf in 2009 nog een hommage-cd uit met vier onuitgegeven nummers op tekst van Willy Dewaelheyns.

Op 24 mei 2017 tenslotte ontving Joe Harris postuum de Golden Life Time Award, de Oscar van het Vlaamse lied, voor zijn muzikale loopbaan. Zijn echtgenote en dochter kwamen de prijs in ontvangst nemen.

Maar telkens als we “Drink Rode Wijn” horen, denken we terug aan de levensgenieter, aan de hartelijke mens, die Joske van de Kiekenhal uiteindelijk steeds gebleven is.