Sint-Truiden – Exact vijftig jaar na de verwoestende abdijbrand van 9 december 1975 stond het Abdij-Internaat dinsdagochtend stil bij de ingrijpende gebeurtenis die de Truiense skyline voorgoed veranderde. Met een historische evacuatieoefening, getuigenissen en een moment van bezinning herdachten internen, oud-leerlingen en genodigden de dag waarop de abdijkerk, het Klein Seminarie en het internaat in de as werden gelegd.
- Foto’s © Krista Luwel
De internen stonden dinsdagochtend een kwartiertje vroeger op voor een evacuatieoefening onder toezicht van de brandweer. In alle rust verzamelden ze op het kerkveld, aan de zuilen die de contouren van de vroegere abdijkerk markeren. Een zeer symbolische plek: precies 50 jaar geleden – eveneens op een dinsdag – ontstond er vuur dat zich razendsnel verspreidde. Ook de abdijkerk vatte vuur, en het instorten van de toren vormde het dramatische hoogtepunt. Ondanks de enorme schade vielen er geen slachtoffers.
Tijdens het gezamenlijke ontbijt luisterden de aanwezigen naar verhalen van ooggetuigen. Voormalig intern Johnny Jans, die destijds als leerling een examen aan het afleggen was, vertelde hoe hij samen met klasgenoten vanaf de Grote Markt het vuur zag woeden. Pas dankzij de huistelefoon van een klasgenoot op de Houtmarkt konden ze hun ouders geruststellen. Jans schetste ook hoe het internaatsleven er daarna uitzag: “We dachten vooral aan twee weken extra vakantie – en die kregen we. Na de kerstvakantie was alles hier zo goed als hersteld en moesten we onze examens alsnog maken. Voor onze slaapplaatsen had men tegenover het internaat lokalen omgebouwd. We kregen legerstapelbedden en een eigen ijzeren kastje. Daar hebben we het hele schooljaar doorgebracht.”
Ook oud-leraar Flor Vanroye (foto) deelde vanochtend zijn herinneringen met de leerlingen van nu. “Toen directeur Moors binnenkwam en meldde dat er brand was, leek het me eerst een kleine zaak. Maar buiten besefte ik de ernst pas. We hadden nog geen evacuatierichtlijnen zoals vandaag. Terwijl we in de portierswoning wilden controleren of iedereen buiten was, sloeg de brand door de kerk. Even later stortte de toren in. Het was een gigantische vuurhaard. Duizenden mensen stonden op de Groenmarkt te kijken. Brandweerkorpsen uit de hele regio en zelfs het leger werden ingeschakeld. Er is nog nageblust tot kerstavond.”
Dank aan de brandweer
Na de verhalen bedankten de internen de brandweer voor hun inzet, zowel voor die van vijftig jaar geleden als die van vandaag. Ere-majoor Etienne Leers benadrukte de levensbelangrijke rol van preventie: “Laat alles achter en zorg dat je zo snel mogelijk buiten raakt. Kijk ook naar je kamergenoten. Op de verzamelplaats moet je exact weten waar je moet staan, zodat de opvoeders je meteen kunnen vinden.” Leers wees er verder op dat de omstandigheden veranderd zijn: “Vroeger kon het vuur zich razendsnel verspreiden. De huidige gebouwen zijn veel brandveiliger: moderne deuren en muren houden het vuur langer tegen, en noodverlichting wijst overal de weg. Dat bestond toen allemaal niet.” Internaatsdirecteur Filip Poukens sloot het herdenkingsmoment af: “Geschiedenis is niet alleen het bewaren van de as, maar ook het doorgeven van het vuur.” Met die woorden werd niet alleen teruggekeken op de tragedie van 1975, maar ook vooruitgeblikt naar een toekomst waarin herinnering, waakzaamheid en verbondenheid centraal staan.
