Vijftig jaar, dat is een half leven, meer dan een volledige carrière en meerdere generaties kinderen die opgroeien. Zo lang draait Toneelgroep De Bontmakers al mee in Aalst. Wat ooit begon als losse optredens op een bonte avond, groeide uit tot een vaste waarde binnen het liefhebberstoneel. In hun jubileumjaar pakken ze uit met een eigen toneelcreatie.
- Tekst en foto’s © Yorgo Fontaine
Een diavoorstelling vooraf toont het traject dat de groep doorheen de jaren aflegde, met regisseur Rudi Buto als duidelijke rode draad. Het verleden krijgt zo expliciet een plaats in de avond. Nog vóór de eerste repliek klinkt er applaus in de zaal. Niet voor de acteurs, maar voor het decor. Bar Tropical staat er meteen: herkenbaar, kleurrijk en uitnodigend. Een setting die verwachtingen schept nog vóór iemand het woord neemt. Wanneer het spel begint, leren we direct de hoofdrolspelers kennen. Betty is de bazige vrouw van Robert, die hem zonder schroom fileert met de opmerking: “of zijn ouders na zijn geboorte niet de placenta hebben opgevoed in plaats van het kind”. Robert zelf wordt gespeeld door Jurgen Buto, die ook de tekst schreef. Hij zet een man neer van twaalf stielen en dertien ongelukken. Dat wordt al snel duidelijk wanneer blijkt dat hij is vergeten personeel te zoeken voor zijn bordeel. Verder verzamelt zich rond Bar Tropical een bonte stoet aan figuren die stevig verankerd zijn in de volkse komedietraditie.
Misverstand
Wanneer Sasha opduikt, een Oekraïense vluchtelinge die zich aanbiedt als kuisvrouw, dringt een hardnekkig misverstand zich op. Daarnaast is er Peterke, de schuchtere eeuwige student die door zijn moeder letterlijk wordt binnengebracht om een echte vent te worden. Een varkensboer probeert nog eens van de grond te gaan, terwijl twee vastberaden vrouwen hun verdwenen echtgenoten komen zoeken. Er verschijnt ook een vrouw die haar man in de mood wil brengen, samen met de twee vermiste echtgenoten zelf, die zeker niet aanwezig zijn om de redenen die men zou vermoeden. Het geheel mondt uit in een bonte verzameling aan personages, die het publiek meenemen in een hilarische rollercoaster.
De humor blijft uitgesproken volks, met oneliners die recht uit het leven gegrepen lijken en zelfs wijsheid bevatten: “Kinderen, als ze klein zijn, zijn ze om op te eten en als ze groot zijn hebt ge spijt dat ge het niet gedaan hebt.” Dit soort uitspraken werken niet alleen door hun scherpte, maar vooral door de timing waarmee ze gebracht worden. Het spel leunt sterk op herkenning en tempo, waarbij de acteurs elkaar zichtbaar aanvoelen en de zaal mee krijgen. Daarbovenop volgen visuele grappen waarbij de patron één van de dames wil leren paaldansen en het publiek gaat kreupel van het lachen.
Wie deze voorstelling nog wil zien, is er helaas aan voor de moeite. Op 7 februari spelen De Bontmakers hun laatste voorstelling, die intussen volledig is uitverkocht.
