Wat een zorgeloze week vakantie had moeten worden, veranderde in enkele uren tijd in een nachtmerrie. Chris Van Com en zijn vrouw Sarina Swinnen vertrokken samen met hun bijna tweejarige zoon Cas naar Turkije voor een weekje rust. Sarina was in verwachting en plots kwam dochter Elle bijna twee maanden te vroeg ter wereld….in Turkije dus. “Blijkbaar zijn de regels er zo dat ouders hun pasgeboren premature kindje niet of nauwelijks mogen zien. Dit is bijzonder zwaar voor ons, en dat is niet het enige.”

“Eén week all-in. Dat was het plan. Even niet koken, niet opruimen, geen huishouden. Gewoon genieten van het goede weer, het zwembad en vooral van de tijd samen met hun zoontje Cas, die nog twee maanden enig kind zou zijn.” Aan het woord is Chris Van Com, papa van Cas en samen met mama Sarina Swinnen aftellend naar de geboorte van Elle. “De zwangerschap verliep tot dan toe zonder grote problemen. Twee dagen voor vertrek lieten we voor alle zekerheid nog een medische controle uitvoeren. En dat was duidelijk: fit to fly. Geen reden tot ongerustheid.” Maar enkele dagen later stond de wereld voor het koppel uit Brustem volledig op zijn kop. “Op donderdag 29 juli 2026, na uren van onderzoeken en ambulanceritten, werd om 21.10 uur ons dochtertje Elle geboren. Ze was 46 centimeter groot en woog 2.350 gram. Een stevig gewicht voor een prematuurtje, maar ze kwam bijna twee maanden vroeger dan verwacht.” Voor Chris was de eerste kennismaking met zijn dochter echter van zeer korte duur, letterlijk. Het is in Turkije blijkbaar voor een vader al een hele opgave om in de buurt van de verloskamer te komen, zeker met een bijna tweejarige zoon erbij.” Ik kreeg onze pasgeboren dochter amper enkele seconden te zien, net lang genoeg om één foto te maken terwijl een vroedvrouw haar naar de couveuse bracht.” Elle werd onmiddellijk overgebracht naar de afdeling neonatale intensieve zorgen voor prematuren in een ziekenhuis in Antalya.

“Bebek Sarina”

De vakantie verandert voor het gezin abrupt in een verblijf in een klein hotel op wandelafstand van het ziekenhuis. De rust waarop het gezin had gehoopt, maakte plaats voor onzekerheid en veel paperassenwerk. “Verzekeringen, ambassades, consulaten, tolken, administratie en facturen. Ik doe alles in mijn macht om alle mogelijke oplossingen af te tasten om in orde te zijn met de torenhoge rekeningen die opstapelen en de administratieve rompslomp die daarbij komt kijken”, vervolgt Chris zijn verhaal. “Wij kunnen in België nergens terecht zonder documenten van onze dochter, documenten die we hier niet kunnen bemachtigen. Misschien omdat niemand ons begrijpt. Misschien omdat dit een uiterst uitzonderlijke situatie is waar geen duidelijke procedure voor bestaat. Wij hebben een reisverzekering. Maar behulpzaam zijn ze niet, goed te bereiken evenmin. Momenteel bestaat mijn dochter in België niet, en in Turkije enkel op een medisch document genaamd “Bebek Sarina”, oftewel baby Sarina in het Vlaams. We hebben haar zelfs geen officiële naam kunnen geven. Het lijkt onvoorstelbaar, maar het is helaas de keiharde waarheid.”

De deur blijft genadeloos gesloten voor Chris en Sarina. Hoe gaat het met hun premature baby, Elle? 

Zoontje Cas werd ondertussen terug naar België gebracht. Sarina herstelt intussen van de bevalling en verzamelt afgekolfde moedermelk voor haar dochter. “De kosten van een langdurige ziekenhuisopname in het buitenland kunnen snel oplopen. Bovendien is er discussie over de tussenkomst van Mutas en de verzekering.”

Kentering

Na dagen van telefoontjes, wachtmuziek en frustratie kwamen er mensen in beeld die daadwerkelijk konden helpen. Er kwam rechtstreeks contact met de mutualiteit in België en uiteindelijk kon Mutas worden overtuigd om toch tussen te komen voor zowel Sarina als Elle. “Over de exacte verdeling van de kosten wordt nog onderhandeld”, zegt Chris. “Maar het belangrijkste is dat er opnieuw gesprekken plaatsvinden en er perspectief is.” Ook vanuit het Belgische diplomatieke netwerk kwam hulp. Er werd contact gelegd met het Ereconsulaat in Antalya. Een afspraak met iemand die zowel Nederlands als Turks spreekt, moet helpen om de administratieve problemen verder aan te pakken. Voor het gezin betekent dat eindelijk een eerste lichtpuntje na dagen van onzekerheid.

“Baby okay”

Over de toestand van Elle blijft voorlopig veel onduidelijk. De ouders kregen sinds hun laatste bezoek geen uitgebreid medisch nieuws. Wanneer ze aan het ziekenhuis aanbellen krijgen ze enkel te horen : “Baby okay”. Chris benadrukt zelf dat de vooruitgang niet aan één persoon te danken is. “Het zijn veel mensen die op hun eigen manier proberen te helpen: iemand die een telefoonnummer doorgeeft, iemand die een contactpersoon kent, iemand die een bericht deelt of iemand die op het juiste moment naar de juiste persoon belt.” Ook de bereidheid om financieel bij te springen is groot. Verschillende mensen vroegen inmiddels naar een crowdfundingactie. Het gezin houdt die boot voorlopig af, omdat het eerst alle officiële instanties wil aanspreken die voor dergelijke situaties bestaan.

Maar voor Chris en Sarina is de vele steun van thuis, duizenden kilometers verderop, van onschatbare waarde. “Uiteindelijk telt maar één ding: dat ons Elle blijft vechten en dat we haar snel in onze armen kunnen sluiten.”