Op deze zondag 21 juni start de officiële zomer en tegelijkertijd onze zomerreeks. Met “Truienaren in het zonnetje gezet” brengen we de komende weken verhalen van inwoners van Sint-Truiden die elk op hun eigen manier een bijzondere bijdrage leveren aan de samenleving.

Onze eerste gast is Gerrit Kempeneers, een bescheiden, positief en altijd vriendelijk man, internationaal gewaardeerd als kinesist, coach en begeleider van topsporters. Zowel op fysiek als mentaal vlak hielp hij talloze mensen hun grenzen te verleggen. Onlangs werd hij bekroond met de prestigieuze Prix de Mérite, een mooie erkenning voor zijn jarenlange inzet. In een reeks gesprekken blikken we terug op zijn opmerkelijk en inspirerend levensverhaal. Vandaag: deel 1.

  • Interview door Rudi De Cock, volledig te herbeluisteren via de link onderaan
  • Foto bovenaan © rdc

“Het is een zonnige morgen, dus we hebben goed gekozen”

Met deze quote en een natuurlijke glimlach begint Gerrit Kempeneers aan ons gesprek. De aanleiding voor onze ontmoeting is zijn recente bekroning tijdens de uitreiking van de African Awards. “Die beleefden hun 35ste editie”, vertelt hij. “Zoals je in België de Gouden Schoen hebt, bestaat er ook de Ebbenhouten Schoen voor voetballers met Afrikaanse roots die actief zijn in ons land. Maar de organisatie reikt daarnaast ook een Prix de Mérite uit, een prijs voor bijzondere verdiensten.” Dat Gerrit die onderscheiding mocht ontvangen, kwam voor hem als een verrassing. “Als je een wedstrijd speelt, kun je proberen te winnen. Maar wanneer je onverwacht een prijs krijgt voor je werk, is dat helemaal anders. Ik was echt verrast.”

Foto © Dimitri Charles

In beeld – Gerrit Kempeneers neemt de internationaal gerenommeerde Prix de Mérite in ontvangst. “Ik was echt verrast” 

De prestigieuze Prix de Mérite wordt toegekend aan persoonlijkheden die zich op uitzonderlijke wijze hebben ingezet voor maatschappelijke impact en internationale samenwerking, met een bijzondere link naar Afrika. Voor Gerrit is het een mooie erkenning voor verschillende engagementen die als een rode draad door zijn carrière lopen. Enerzijds is er zijn wetenschappelijk en medisch werk bij de revalidatie van transplantatiepatiënten in Zuid-Afrika. Daarnaast valt zijn professionele begeleiding op van voetballers met Afrikaanse roots, onder wie ook voormalige laureaten van de Ebbenhouten Schoen. En ten slotte is er de rode draad doorheen Gerrits’ visie op het leven, zijn sociale inzet rond hoop, optimisme en veerkracht, een project waar hij al sinds de jaren negentig mee bezig is.

Je kan hier het artikel over het African Awards Gala herlezen.

Opgegroeid in Nieuwerkerken

Hoewel zijn werk hem naar alle uithoeken van de wereld bracht, liggen de wortels van Gerrit stevig verankerd in Haspengouw. “Ik ben afkomstig uit Nieuwerkerken en was de zesde van acht kinderen. Tussen mijn oudste broer en mij zit tien jaar en twee dagen verschil.” Gerrit groeide op in een warm en hardwerkend gezin waar altijd leven in huis was. “Mijn oma had een klein winkeltje aan huis waar de buren hun boodschappen kwamen doen. Dat zorgde voor veel beweging. We hadden ook dieren thuis: koeien, een grote tuin en natuurlijk de duiven van mijn vader. Duivensport was zijn grote passie.” Ook de schooltijd roept mooie herinneringen op. “We gingen met de fiets naar school. Onderweg hadden we een denkbeeldige streep getrokken waar we telkens een sprintje trokken. Dat waren mooie momenten onder vrienden.”

Een gelukkige kindertijd

Wanneer hij terugblikt op zijn jeugd, hoeft Gerrit niet lang na te denken. “Het was een blije en zorgeloze tijd.” Zijn lagere schooljaren in Nieuwerkerken verliepen in een hechte klasgroep, met ruimte voor plezier en kameraadschap. Toch herinnert hij zich ook een hilarisch moment dat een abrupt einde maakte aan een mogelijke zangcarrière. “In het vijfde leerjaar moesten we zingen voor meester Leenaars. Ik zong uit volle borst en dacht dat ik daar veel punten voor zou krijgen. Maar hij zei heel droog: ‘Gerrit, het was geen gedichtje, je moest zingen.’ Toen wist ik dat mijn zangcarrière voorbij was.” Hij vertelt het verhaal nog steeds met veel humor. “Ach ja, daar leer je van. Dat hoort bij groeien.” Zelf omschrijft hij zich als kind niet als een haantje-de-voorste, maar wel als iemand die initiatief nam en graag wat vrolijkheid bracht. “En wie humor brengt, wordt meestal graag gezien”, onthoudt Gerrit uit die periode.

Op internaat in Sint-Truiden

Voor zijn middelbare studies trok Gerrit naar het toenmalige Klein Seminarie van Sint-Truiden, waar hij als intern verbleef. “We maakten toen de fusie mee tussen het seminarie en het college. Dat gebeurde geleidelijk, jaar na jaar.” Het internaatsleven bewaart hij als een warme herinnering. “We hadden goede leerkrachten, aten samen en er was een sterke verbondenheid. Veel van de vriendschappen uit die tijd bestaan vandaag nog steeds.” Toch werd die periode ook getekend door een gebeurtenis die diepe indruk maakte: de grote brand van het Sint-Trudo-instituut op 9 december 1975. “We waren examen Engels aan het afleggen toen de school in brand stond. Plots was alles weg. Als kind is dat heel confronterend.”

Veerkracht na de grote brand

Hoewel de brand een groot deel van het historische patrimonium verwoestte, zag Gerrit vooral de enorme solidariteit die daarop volgde. “De hele Truiense gemeenschap kwam in beweging. Op de voetbalterreinen van het seminarie werden paviljoenen geplaatst waar wij als internen konden verblijven. Het leger van Sint-Truiden, de brandweer en talloze vrijwilligers hielpen mee.” Die periode laat bij mij een blijvende indruk na. “Je zag hoeveel veerkracht er in een gemeenschap zit wanneer mensen samen de schouders onder een probleem zetten.” Tegelijk betreurt hij nog steeds het verlies van een stukje erfgoed. “De toren, de kerk, de kunstschatten… dat is allemaal verloren gegaan. Dat blijft jammer voor onze stad.”

Een trotse Truienaar

Wanneer het gesprek naar het Sint-Truiden van vandaag evolueert, klinkt er vooral trots. “Ik ben een heel trotse Truienaar.” Volgens Gerrit schuilt de kracht van de streek in de mentaliteit van haar inwoners. “Hardwerkende mensen, een gezonde volksheid en veel veerkracht. Dat zie je ook in de sport.” Daarnaast ziet hij hoe Sint-Truiden steeds internationaler wordt. “De Japanse investeringen hebben de stad internationaal op de kaart gezet. Je voelt dat Sint-Truiden aantrekkelijk is geworden voor mensen van overal.” Maar uiteindelijk blijft het landschap voor hem een van de grootste troeven. “Die glooiende velden, de fruitbomen, de bloesems, de vruchtbare grond… Wij hebben hier ongelooflijk veel moois. Daar mogen we echt fier op zijn.”

Volgende aflevering: van Sint-Truiden naar Zuid-Afrika. Hoe kwam Gerrit Kempeneers terecht in een internationaal verhaal van topsport, geneeskunde en menselijke veerkracht? Dat leest u binnenkort in deel 2 van “Truienaren in het zonnetje gezet”.

Herbeluister hier reeds het volledige interview met Gerrit Kempeneers van 26 mei 2026.