Met “Truienaren in het zonnetje gezet” brengen we deze zomer verhalen van inwoners van Sint-Truiden die elk op hun eigen manier een bijzondere bijdrage leveren aan de samenleving.

Onze gast is Gerrit Kempeneers. Vorige week schreven vertelde Gerrit al honderduit over zijn kinder- en jeugdjaren. Vandaag reizen we met Gerrit van Sint-Truiden naar Zuid-Afrika. Hoe kwam hij terecht in een internationaal verhaal van topsport, geneeskunde en menselijke veerkracht?

  • Interview door Rudi De Cock, volledig te herbeluisteren via de link onderaan
  • Foto’s © Donald Woodrow

 

Wie Gerrit Kempeneers zegt, denkt meteen aan sportcoaching, revalidatie en een internationale carrière. Toch begon Gerrits’ verhaal in Nieuwerkerken en Sint-Truiden, waarover we vorige week reeds schreven. Later maakte hij een opmerkelijke keuze.  Een vrijwillige legerdienst zette een kettingreactie in gang die hem uiteindelijk vier jaar naar Zuid-Afrika bracht, waar hij zich verder specialiseerde en de basis legde voor zijn latere werk als sport- en topsportconsulent. “Het beeld van het leger is me altijd bijgebleven”, herinnert Gerrit zich nog levendig. “Vooral de mentaliteit van de militairen maakte indruk op mij: de manier waarop ze tijdens de brand van ‘75 in Sint-Truiden hulp boden en zich nadien bleven inzetten. In Sint-Truiden waren militairen in die tijd veel nadrukkelijker aanwezig dan vandaag. Er werden regelmatig militaire parades georganiseerd waarbij mensen werden gehuldigd. Het leger maakte toen echt deel uit van het dagelijkse leven.”

Vrijwilliger in het leger

Na zijn studies in Leuven koos Gerrit er bewust voor om vrijwillig zijn legerdienst te vervullen. “Ik was de zesde van acht kinderen en hoefde eigenlijk niet in dienst te gaan. Mijn broer Ivo daarentegen studeerde geneeskunde en specialiseerde zich in de chirurgie. Als hij zijn legerdienst moest doen, betekende dat nog eens vijftien maanden extra na een lange studieperiode. Ik kon vrijwillig gaan en hoefde dan slechts tien maanden te dienen. Daarom heb ik tegen hem gezegd: “Weet je wat, jij hebt al zo’n lange weg afgelegd. Ik ga wel in jouw plaats.” Zo ben ik in het leger terechtgekomen.”

Kempeneers kwam terecht bij de medische dienst van Defensie. Na een opleiding in de Leopoldskazerne in Gent mocht hij, dankzij uitstekende resultaten, kiezen voor Schaffen. Daar ontdekte hij hoe praktijkervaring en het helpen van mensen hem bijzonder lagen. “Als je mensen goed kunt helpen, dan word je ook gedragen. Daar is de trein voor mij echt vertrokken.”

Zuid-Afrika lonkt

Kort na zijn afzwaaien diende zich een nieuwe kans aan in het nog jonge leven van Gerrit. “Na mijn legerdienst verbleef mijn broer Ivo nog in Zuid-Afrika voor een bijkomende specialisatie. Hij stelde voor om hem enkele weken te komen bezoeken zodra ik afzwaaide. Op een vrijdag, eind februari, beëindigde ik mijn legerdienst en de dag nadien zat ik al op het vliegtuig naar Zuid-Afrika. Het plan was om er drie weken te blijven. Die drie weken werden uiteindelijk vier jaar.”

“Samen met mijn broer maakte ik eerst een tiendaagse rondreis door Namibië. We vertrokken vanuit Kaapstad en reisden via onder meer Etosha, Windhoek, Swakopmund en Keetmanshoop. Namibië maakte een diepe indruk op mij. Het land is zestien keer groter dan België, maar er woonden toen slechts ongeveer één miljoen mensen. Buiten Windhoek waren er vooral kleine, verspreide gemeenschappen. De uitgestrekte natuur was indrukwekkend, net als de multiculturele samenleving in Kaapstad. Bovendien kon ik me goed verstaanbaar maken dankzij het Afrikaans, dat sterk aanleunt bij het Nederlands, naast het Engels. Al snel voelde ik dat ik daar iets kon betekenen. Ik had het gevoel dat ik er echt een verschil kon maken, een steen in de rivier kon verleggen. Daarom besloot ik langer te blijven.”

Sport studeren én beleven

Aan de Universiteit van Kaapstad volgde Gerrit een postgraduaat en behaalde hij een master in de Sportwetenschappen. Zijn onderzoek naar de revalidatie van transplantatiepatiënten zou later leiden tot internationale wetenschappelijke publicaties. Daarbij werkte hij samen met de gerenommeerde professor Tim Noakes, die wereldwijd bekendstaat als expert in sportwetenschappen.

Gerrit bouwde in Zuid-Afrika in de loop der jaren fijne contacten op en schreef internationaal gerenommeerde stukken over de revalidatie van transplantatiepatiënten – foto © Donald Woodrow

Zelf sportte Gerrit ook actief. Hij voetbalde in België onder meer bij Nieuwerkerken en Rotselaar en maakte in Zuid-Afrika deel uit van het universitaire voetbalteam, waar hij zelfs een seizoen topschutter werd tijdens het interuniversitaire tornooi. Daarnaast liep hij twee marathons en voltooide hij een Ironman-triatlon. “Ik was de laatste finisher, maar ik was ontzettend fier dat ik de wedstrijd had uitgereden.”

Na dit stukje ‘sport studeren én beleven’ willen we volgende week in deel 3 inzoemen op Gerrits’ topsportcoaching, en sluiten we af met wat filosofie en een beschouwing over Sint-Truiden.