Beringen – Wat een strijdtoneel had moeten worden voor een afscheid met opgeheven hoofd, eindigde zaterdag in een stille aftocht. Laura Verdonschot gaf op tijdens het Belgisch kampioenschap veldrijden in Beringen en zag zo haar laatste BK uitmonden in een ontgoochelend hoofdstuk van een al moeilijke afscheidstournee.
De dagen voor het kampioenschap had Verdonschot al niets verbloemd. Ze stond aan de vooravond van haar laatste Belgische titelstrijd met meer twijfels dan vertrouwen. De 29-jarige Limburgse kampt al maanden met pijn door dichtslibbende bekkenslagaders, een probleem dat haar prestaties en haar gemoed zwaar aantast. “Ik wou dat ik met een fijn gevoel kon afreizen naar het BK. Maar dat is helaas niet het geval,” zei ze openlijk. “Soms voelde het als een marteling om te blijven koersen, en na mijn elfde plaats in Mol begin januari heb ik even overwogen om meteen te stoppen.” Toch wilde Verdonschot zich niet zomaar gewonnen geven. Ondanks sneeuw, kou en tegenvallende trainingen bleef ze zich voorbereiden op wat haar laatste Belgische kampioenschap zou worden. De ambitie was bescheiden maar oprecht. De driekleur leek een brug te ver, maar een plaats op of dichtbij het podium zou voor haar al een kleine overwinning zijn. Met drie podiumplaatsen in de voorbije vier jaar, waaronder twee tweede plaatsen, had ze in Beringen ook een verleden om op terug te vallen. “Een goede Verdonschot zou hier zeker hebben meegestreden voor de overwinning, maar de aanhoudende pijn in mijn benen beslist daar helaas anders over,” had ze vooraf al nuchter vastgesteld.
Opgave
Op het verraderlijke parcours van Beringen, waar lopen en klimmen even belangrijk zijn als fietsen, bleek al snel dat haar lichaam niet wilde meewerken. Verdonschot raakte niet in het ritme dat nodig is om voorin mee te doen en zakte weg uit de top tien. Van een strijd om het podium, waar ze zo op gehoopt had, was geen sprake meer. Uiteindelijk besloot ze de wedstrijd te verlaten en haar laatste BK vroegtijdig te beëindigen. Ploegleider Tom De Kort kon de teleurstelling moeilijk verbergen. “Dit is heel spijtig voor Laura. Héél zuur,” klonk het. Hij zocht naar een verklaring voor het abrupte einde en wees daarbij vooral naar de omstandigheden. “In Hofstade kregen we hoop door haar vierde plaats. Nu heb ik het gevoel dat de koude meer impact heeft op haar liesslagader.”
Zo werd het afscheid in eigen provincie niet het verhoopte moment van glorie, maar een pijnlijke bevestiging van de grenzen waar Verdonschot al maanden tegenaan botst. Volgende maand zet ze in Oostmalle definitief een punt achter haar carrière. Het BK in Beringen had een laatste hoogtepunt moeten worden, maar draaide uit op een kille, stille aftocht. Een einde dat niet past bij haar palmares, maar wel bij de harde realiteit waarmee ze afscheid moet nemen van de sport.
