Eddy Janssen en Maria Becquet woonden al acht jaar in een caravan in de Zwartweidestraat in Zepperen, vlak tegenover het kerkhof in Zepperen. Daar verzorgde Eddy zijn 150 dieren. Hij was hij een echte dorpsfiguur geworden, steeds bereid tot een babbel als je naar het kerkhof ging. Maar nu moet hij weg. Een dijk van een kerstcadeau!
In oktober ging de bal aan het rollen door een of andere klacht wegens een bouwovertreding elders in de omgeving en meteen kwam ook de stacaravan van Eddy en Maria in het vizier van de stedenbouwkundige inspectie.
We hadden in het weekend nog een babbel met Eddy toen we onze dagelijkse wandeling maakten over de Honsberg. Na alle eerdere beloftes zou Eddy toch moeten opkrassen, ook na de belofte die OCMW-voorzitter Pascy, die 
we over het probleem aanspraken, ons deed tijdens de zaterdagmarkt dat de woongelegenheid zou kunnen blijven met een uitdovend karakter. Maar Stedenbouw was volgens Eddy Janssen onverbiddelijk: hij moest er weg, en zonder hem konden de dieren ook niet blijven. Dus in de loop der weken verdween het ene schaap na de andere geit, de ene haan na de andere kip, de ene ree na de gans. Het einde van een heuse dierentuin op een plek waar noch de dieren noch Eddy ook maar iemand stoorden. En nu moet Eddy ook weg, wegens een onverzettelijke ambtenaar die “wet is wet” zo nauw neemt dat het pijn doet. En dat voor een man die op deze plek en voor deze caravan een huisnummer en een domicilie van de stad kreeg. En alle andere verhalen van een eigenaar die zijn weide wil verhuren aan een ponybezitter, en die als zoete broodjes in de krant verkocht worden, zijn in feite cowboyverhalen die niets met de zaak te maken hebben. Maar daar zijn Eddy en Maria niet mee geholpen. Tot iemand van de Zepperse gemeenschap een oplossing vond in een goedkoop huurhuis dat ingericht werd door weer andere weldoeners uit het dorp. Zo hebben Maria en Eddy dan toch een echt dak boven hun hoofd, oftewel, Kerstmis in het echt.
