Genk – 1 augustus 2025 zal de geschiedenisboeken ingaan als de dag waarop LABIOMISTA transformeerde tot het kloppende hart van een artistieke viering van diversiteit, creativiteit en ontmoeting. Het Wild Gene Festival, een gloednieuw initiatief van Truienaar en kunstenaar Koen Vanmechelen, bracht een verrassende symbiose van muziek en beeldende kunst tot leven.

  • Rudi De Cock
  • Beelden © 2025 The Cosmopolitan Chicken  

In beeld – Muzikant Youssou N’Dour en kunstenaar Koen Vanmechelen in overleg ter voorbereiding van Labiomista 

Het festival, dat in slechts drie maanden tijd uit de grond werd gestampt, trok meteen de aandacht. De 2.500 gratis tickets waren in een mum van tijd uitgedeeld, terwijl nog eens duizend mensen op de wachtlijst belandden. En wie erbij was, werd niet teleurgesteld. Centraal stond een unieke live-samenwerking tussen de Senegalese muzikant Youssou N’Dour en Vanmechelen zelf. Terwijl N’Dour met zijn 21-koppige band Le Super Étoile de Dakar het publiek meesleepte in een opzwepende mix van ritmes, kleuren en verhalen, werkte Vanmechelen hoog boven het podium aan een gigantisch schilderij van negen meter breed. Laag na laag vertaalde hij de muzikale energie naar expressieve penseelstreken, een levend canvas dat zich ter plekke ontvouwde. BBC-journaliste Kirsty Wark leidde het publiek doorheen de avond en gaf context bij de performances. De Zimbabwaanse artieste Hope Masike bracht haar krachtige stem en traditionele mbira tot leven in een genre-overstijgende set, en sociaal ondernemer Chido Govera deelde haar verhaal over veerkracht en duurzaamheid. Samen gaven ze gestalte aan het thema van het festival: Wild Gene – de innerlijke kracht die verbindt.

Droom

 

Terwijl Youssou N’Dour en zijn band Le Super Étoile de Dakar het podium vulden met meeslepende klanken, werkte Vanmechelen in stilte aan een reusachtig schilderij van negen meter breed dat boven het podium uittorende. De kunstenaar gebruikte geen vooropgezet plan, geen schets. Hij liet zich volledig leiden door de sfeer, de muziek en het publiek. De eerste penseelstreken vielen samen met het openingsnummer van N’Dour, en vanaf dat moment ontstond er een visueel ritme dat zich laag per laag ontvouwde. Kleurvlakken botsten en versmolten. Soms leek het schilderij zich te verzetten, dan weer mee te deinen op het ritme van de percussie. Een kunststudent die het werk van dichtbij volgde, zei: “Het was alsof het doek mee ademde met de muziek. Het tempo, de kleuren, zelfs de lijnen leken gestuurd door de energie van het publiek.” Een ander noemde het “een meditatie in beweging”. Na afloop stond het doek als een monumentale getuige van een gedeeld moment. Vanmechelen sprak met voldoening over het experiment: “Een schilderij dat ontstaat onder duizenden ogen, in dialoog met muziek, dat is geen kunstwerk meer. Dat is een collectieve ervaring.”

Music van de Maestro

Op de Truiense radiozender Trudo FM kennen ze N’Dour maar al te goed. “We draaien natuurlijk zijn commerciële successen zoals ‘7 seconds’, maar ik werd hier vooral verrast op het Wild Gene Festival door zijn indrukwekkende live-energie”, aldus een van de radiopresentatoren. “Maar ook door zijn gloednieuwe muzikale boodschap. Met zijn recent uitgebrachte album Éclairer le Monde keerde hij terug naar zijn muzikale wortels, en herinterpreteerde hij zijn gekende stijl met een eigentijdse insteek.”

Het album, dat eerder dit jaar verscheen, is opgebouwd rond het idee van verlichting, zowel letterlijk als figuurlijk. “In een wereld vol verwarring wilde ik muziek maken die richting geeft,” vertelde N’Dour eerder deze week aan de zender. “Tijdens het festival bracht hij verschillende nummers uit de nieuwe plaat, ondersteund door zijn virtuoze band. De setlist werd zorgvuldig opgebouwd: van opzwepende mbalax tot ingetogen ballades met spirituele ondertoon.” Het publiek in Genk luisterde ademloos. “Hij weet een ruimte volledig in te nemen zonder luid te zijn. Zijn stem doet iets met je, het maakt niet uit welke taal je spreekt.” Voor N’Dour is Éclairer le Monde meer dan muziek. “Het is een oproep tot verbinding. Dat sluit naadloos aan bij de missie van het Wild Gene Festival. Waar muziek mensen samenbrengt, daar wil ik zijn.”

Wild Gene-bier: een artistiek gebrouwen ode aan diversiteit

Een opvallend element van het Wild Gene Festival was de lancering van een nieuw bier: Wild Gene, een fris en kruidig speciaalbier met een diepere betekenis. Het bier werd gebrouwen ter gelegenheid van 30 jaar Cosmopolitan Chicken Project – een van de langstlopende en bekendste kunstprojecten van Koen Vanmechelen. Het project, dat Vanmechelen in 1999 opstartte, draait rond het kruisen van kippenrassen uit verschillende landen. Niet als louter biologisch experiment, maar als symbolisch statement over genetische diversiteit, identiteit en verbondenheid. Elke kruising is een nieuwe generatie, een nieuw verhaal. En vandaag zijn er al meer dan twintig generaties ontstaan. “Wild Gene-bier is geïnspireerd op diezelfde gedachte. Het is een blend van diverse ingrediënten uit verschillende werelddelen, symbolisch voor de mengeling van culturen, smaken en verhalen. Wat het Wild Gene-bier bijzonder maakt, is de symbolische samenstelling van de ingrediënten. De hop is afkomstig van alle vijf continenten – Europa, Afrika, Oceanië, Amerika en Azië – wat niet alleen zorgt voor een rijke smaakbeleving, maar ook de filosofie van culturele versmelting en kosmopolitisme weerspiegelt. Daarnaast werd ook gierst, een van de oudste en meest voedzame granen ter wereld, aan het recept toegevoegd.”

Lovende reacties

En hoe reageerde het publiek op Labiomista? “Het voelde als een droom die zich voor onze ogen ontvouwde,” zei een jonge bezoeker achteraf. “Je voelde de verbondenheid tussen artiesten en publiek. Hier gebeurde iets dat je niet zomaar in woorden kunt vatten.” Een andere festivalganger liet optekenen: “Dit was geen show, dit was een ontmoeting. Zoiets wil ik elk jaar opnieuw meemaken.” En voor Koen Vanmechelen zelf? “Voor mij is het heel duidelijk, deze try-out krijgt een vervolg. De energie was overweldigend. Het was een gok, maar één die loonde. Ik zie dit als het begin van iets groots. Over twee jaar staan we hier terug.” Youssou N’Dour tenslotte omschreef het festival als “een ode aan de kracht van verschillen” en zag er een kans in om de wereld opnieuw met open ogen te bekijken. “We hebben vandaag niet alleen muziek gemaakt of geschilderd,” zei hij na afloop, “we hebben samen een taal gesproken die iedereen verstond.”