Rullingen was een ideale stopplaats voor fietstoeristen om “even bij te tanken”. Maar dat is nu voltooid verleden tijd. Van Kolmont, de vastgoedgigant uit Hasselt en eigenaar na de verkoop door de provincie, kregen we de mededeling: “Het kasteel en het jachthuis hebben opnieuw een residentiële bestemming gekregen en het kasteel wordt momenteel bewoond”. Het wordt dus nu “tanken” in Wellen of in Borgloon!
De heren van Rolinghen waren leenmannen van de graven van Loon. De oudst bekende is Egbert die in 1135 vermeld wordt als getuige bij de stichting van de abdij van Averbode. In 1288 vecht Hendrik van Rolinghen aan de zijde van de graaf van Loon in de slag bij Woeringen.
Middeleeuwse burcht is de oorsprong
In de funderingen van het kasteel werd in 1981-82 een oude kern van mergel en silex teruggevonden. Dit restant van een middeleeuwse constructie en voor de archeologen het onomstotelijk bewijs dat een mottetoren aan de basis van het kasteel moet gelegen hebben.
In de tweede helft van de 15de eeuw komt Rullingen in het bezit van de familie van Hulsberg Schaloen en in 1575 gaat het door huwelijk over naar de familie van Voordt. Zij liet het kasteel in de eerste helft van de 17de eeuw ombouwen tot een waterkasteel in Maasstijl. Volgens een stichtingsakte van 1622 werd er toen een huiskapel opgericht “sur la motte de Rullingen”. Op de Ferrariskaart (1771-77) worden het kasteel en de hoeve voorgesteld als twee tegenover elkaar gelegen U-vormige complexen.
1844: Rullingen op zijn grootste
In de loop van de 18de en de eerste helft van de 19de eeuw wordt het geheel gemoderniseerd door de familie de Zeegraedt: zij bouwen tussen 1761-1789 de pachterwoning met buitenschuur, verwijderen de kruisen uit de vensters van het kasteel, en vormen het Franse park om tot een park in landschapsstijl; naast de hoeve wordt een woning voor de jachtwachter gebouwd, en de oude slotkapel wordt vervangen door koetshuizen. In 1806 komt Rullingen door huwelijk in het bezit van de familie Claes. In de Atlas van de Buurtwegen (1844) verschijnt dan het complex in zijn 
grootste uitgestrektheid; vooral de hoeve was inmiddels sterk uitgebreid.
Circa 1850 bouwt Eugène Claes in het verlengde van de oostelijke dienstvleugel naar het park toe een oranjerie van glas en metaal. In 1910 wordt Rullingen aangekocht door ridder Pangaert d’Opdorp.
Hoeve verdwijnt door brand
Een grote brand in 1920 verwoest echter het grootste gedeelte van de kasteelhoeve en de dienstvleugel van het kasteel. De verwoeste dienstgebouwen en de resten van de hoeve worden gesloopt en vervangen door een formele, zogenaamde Franse tuin; het vervallen waterkasteel wordt in 1921-35 gerestaureerd naar ontwerp van Langerock (Luik) in neotraditionele stijl met neorenaissance-inslag. De slotgracht wordt aan de uiteinden gedeeltelijk gedempt en van afbraakmateriaal worden enkele nieuwe dienstgebouwen opgetrokken. Het complex wordt in 1978 verworven door de Provincie Limburg, die het als hotel-restaurant verhuurt. In mei 2013 wordt de uitbater failliet verklaard door de Tongerse rechtbank van Koophandel. Het kasteel, dat eigendom is van de Provincie Limburg, gold als één van de gastronomische toplocaties in Zuid-Limburg. Uitbater L.v.d.B. kampte volgens diverse bronnen al een tijdje met betalingsproblemen.
Horeca dicht en kasteel verkocht
In 2014 verkoopt de Provincie Limburg het kasteel aan NV Livac. Deze NV is een van de vennootschappen van de projectontwikkelaar Kolmont van Hasselt, van de familie Tans. Wie de voorbije jaren langs het kasteel fietste, in de hoop er terecht te kunnen voor een koffie en een pannenkoek, of misschien nog wat beters, zag zich de toegang tot het domein ontzegd, de parking was afgesloten en er waren ingrijpende verbouwingswerken bezig. Bij de aankoop door Kolmont waren er nog geruchten als zou de site opnieuw een horecabestemming krijgen, maar de vastgoedfirma liet ons weten dat er van horeca niks in huis komt. “Het kasteel en het jachthuis hebben opnieuw een residentiële bestemming gekregen en het kasteel wordt momenteel bewoond”.
