De Truiense thrillerauteur Toni Coppers heeft via sociale media het overlijden van zijn moeder bekendgemaakt. In een lange en persoonlijke boodschap deelt de schrijver zijn verdriet, maar ook zijn dankbaarheid voor de warme band die ze hun hele leven lang hadden. Het bericht, dat zowel poëtisch als intiem is, toont hoe belangrijk zijn moeder voor hem is geweest en welke invloed zij had op zijn leven en werk.
- Foto’s © TC
In zijn bericht beschrijft Coppers zichzelf zonder schroom als een moederskindje. Hij schrijft: “Ik ben een moederskindje. Ik was een moederskindje. Ik was haar zorgenkindje.” Volgens de auteur veranderde hun relatie de voorbije maanden, toen de gezondheid van zijn moeder achteruitging en hij steeds vaker voor haar moest zorgen. Toch voelde hij zich, meer dan ooit, opnieuw het kind van zijn moeder. “Meegezogen in haar wereld die steeds kleiner werd, was ik me meer dan ooit bewust van mijn kind-zijn en de eindigheid daarvan.” De laatste periode brachten ze vaak samen door in het zorgcentrum waar zijn moeder verbleef. Daar zaten ze regelmatig samen aan een kleine tafel in haar kamer. Hun gesprekken gingen niet langer over grote gebeurtenissen, maar over eenvoudige momenten uit het dagelijks leven. Volgens Coppers waren dat net de belangrijkste dingen. Vanuit haar kamer keek zijn moeder uit op de wereld buiten, waar ze dieren zoals reeën en reigers zag passeren, terwijl het nieuws op televisie haar weinig interesseerde.
Alles is mooi en goed
De schrijver vertelt ook hoe zijn moeder hem bleef overladen met complimenten, zelfs toen haar eigen wereld steeds kleiner werd. Hij herinnert zich hoe ze altijd het positieve bleef zien in haar omgeving en in haar familie. “Alles is mooi en goed in de ogen van mijn moeder, niet omdat ze het slechte niet ziet maar omdat ze het goede meer aandacht schenkt”, schrijft hij. Volgens Coppers gaf zijn moeder hem niet alleen liefde, maar ook eigenschappen die hem later als schrijver hielpen. Zo verwijst hij naar haar geduld en doorzettingsvermogen, kwaliteiten die hij naar eigen zeggen als kind al meekreeg. Hij omschrijft dat op een beeldende manier: “Ik denk dat ze dat vroeger stiekem in mijn brooddoos meegaf. Dat ga ik in het vervolg antwoorden als mensen vragen of het moeilijk is een boek te schrijven: ‘Ik heb dat met de boterhammen meegekregen’.”
Dubbele regenboog
Het overlijden van zijn moeder komt ongeveer een jaar nadat ook zijn vader stierf. Volgens Coppers was zijn vader bijna zeven decennia lang verliefd op haar. In zijn bericht schrijft hij dat hij zich voorstelt hoe zijn vader haar nu opnieuw heeft opgehaald. Als symbolisch moment beschrijft hij de dubbele regenboog die op de dag van haar overlijden boven hun huis verscheen. Hoewel het verlies nog moeilijk te bevatten is, benadrukt Coppers hoe sterk de invloed van zijn moeder op hem blijft. Hij geeft toe dat hij het gemis nog niet volledig kan plaatsen. “Ik kan nog niet bevatten wat ik ga missen, nog niet opsommen hoeveel ze me leerde, nog niet wenen om het gemis want ik hoor haar nog, ik zie haar nog, ik voel haar nog.”
Toni Coppers weet dat zijn ouders hem elk op hun manier iets belangrijks hebben meegegeven. Zijn vader leerde hem vooruit te kijken en van het leven te genieten, terwijl zijn moeder hem volgens hem nog een laatste les gaf: gevoelens mogen er zijn, ook de kwetsbare. “Ze laat ons nu los”, schrijft de auteur zopas op zijn sociaal platform. “Dankbaar voor haar wijze liefdeslessen want dat was wat leven voor haar was: liefde geven. We nemen haar warmte mee en gaan ze overal uitdelen.”
